Ανθολόγιο

  Κατά τις πρώτες συναντήσεις  με τους γονείς, οι οποίες αποσκοπούν στη λήψη ιστορικού και στην γενικότερη άντληση πληροφοριών για τις δυσκολίες -και όχι μόνο- του παιδιού, από τους γονείς, ερχόμαστε συχνά αντιμέτωποι με την ερώτηση « γιατί ». "Γιατί δε μπορεί να τα πει καθαρά;" , "Γιατί δε μιλάει ακόμα;" , «Γιατί δε μπορεί να διαβάσει;», «Γιατί δε μπορεί να κάτσει σε μία καρέκλα επιτέλους;» κ.α. Είναι φανερή, στα μάτια τους, η ανάγκη να απαντηθεί ένα ερώτημα που τους βασανίζει. Συχνά, μάλιστα, είμαστε παρόντες σε καταστάσεις, κατά τις οποίες γονείς κλαίνε και βασανίζονται από τύψεις, καθώς πιστεύουν ότι εκείνοι ευθύνονται για κάθε δυσκολία του παιδιού τους.  Προσωπικά, υπενθυμίζω στους γονείς, ότι το «γιατί» δεν έχει πάντα σημασία, καθώς δε μπορεί να αλλάξει την παρούσα κατάσταση. Και κατ’ επέκταση, συνηθίζω να τους συγχαίρω ! Γιατί; Γιατί έχουν κάνει κάτι θαρραλέο ! Έχουν αναζητήσει βοήθεια, συμβάλλοντας τόσο στην έγκαιρη διάγνωση, όσο και στην έγκαιρη παρέμβαση!...

Για να διαβάζετε αυτ ό το άρθρο, πιθανόν ταυτιστήκατε. Το παιδί σας ξεκίνησε μόλις κάποιο πρόγραμμα παρέμβασης; Ή επανεντάχθηκε μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και αντιμετωπίζετε δυσκολίες;    Θυμηθείτε: Όλοι χρειαζόμαστε χρόνο να προσαρμοστούμε σε νέα περιβάλλοντα, σε νέες συνθήκες, σε νέες καταστάσεις. Πολύ περισσότερο τα παιδιά. Μία τόσο ευαίσθητη ομάδα. Εμείς οι θεραπευτές είμαστε άγνωστα πρόσωπα για εκείνα. Και δεν σημαίνει ότι θα μας εμπιστευτούν αμέσως, ή ότι θα τους αρέσει αμέσως η διαδικασία και θα κυλήσουν όλα, ακριβώς όπως τα έχουμε στο μυαλό μας. Συνεπώς, οι προσδοκίες σας, ότι η παρέμβαση θα ξεκινήσει άμεσα και όλα θα εξελιχθούν ομαλά, χωρίς δυσκολίες και η πρόοδος θα είναι ταχύτατη, πέφτουν όλες στο κενό. Και τότε, έρχεστε αντιμέτωποι με θυμό, απογοήτευση, ανησυχίες. Πώς θα γίνει, τι θα γίνει, θα μπαίνω για πάντα μαζί του στην αίθουσα, πώς θα μάθει, χαμένος χρόνος;! Δείξτε εμπιστοσύνη. Κι όταν νιώσετε ότι κατακλύζεστε από ανησυχίες και αρνητικά συναισθήματα,...